Tijdens een van de nachtdiensten die ik heb gedraaid gingen we omstreeks half zes nog voor een rondje de straat op. We hadden ongeveer een kwartier rondgereden toen wij van de meldkamer de melding kregen dat er in een flat iets ernstigs zou zijn voorgevallen.

Bij de meldkamer was een telefoontje van een man uit een andere woonplaats binnengekomen. Deze man had verteld dat zijn 16 jarige broer naar hem onderweg was. De jongere broer had hem in paniek gebeld en opgebiecht dat hij een jonge vrouw om het leven gebracht had. Wij haastten ons uiteraard naar het opgegeven adres.

Bij de woning op een galerij van een flat aangekomen was alles donker. Op aanbellen werd niet open gedaan. Wij gingen van het ergste uit. In de woning naast het pand waar wij moesten zijn brandde licht. Na aanbellen opende een jonge vrouw in nachtgewaad de deur. Uit het gesprek met haar begrepen we al gauw, dat zij niets gehoord had. Zij was al een tijdje wakker om het ontbijt voor haar partner te verzorgen die inmiddels al naar zijn werk vertrokken was. De jongedame wist te vertellen dat naast haar een jonge vrouw met haar één jarig zoontje woonde. Zij had helaas geen sleutel van de woning van haar buurvrouw.

En dan moet als jong en onervaren politieagentje beslissen. Wachten op iemand met een sleutel of zelf de deur open maken. Ik besloot tot het laatste. Ik plaatste met een trapbeweging mijn voet met schoenmaat 46 met daar achter al mijn massa op slothoogte tegen de voordeur van het pand.

De deur had weinig tegenwerking en vloog open. Samen met de collega's Sjors, Gerard en Ben betrad ik de flat. We kwamen in een hal en de deur naar de woonkamer stond open. Door het schijnsel van de zaklantaarn van een van ons was een grote wanorde te zien. Veel meubilair stond schots en scheef of lag onderste boven.

In de hal waren nog een paar deuren. Een van die deuren leidde naar een kamertje. In een ledikant trof ik een slapende peuter aan. De andere ruimtes waren door de andere collega’s bekeken. Daar was niets aangetroffen. Ben was al in de woonkamer aan het kijken. Achter een bank onder een raam trof hij enkele dekens aan.

Een hand en deel van de onderarm werd niet door deze dekens bedekt. Ben vreesde het ergste. Zonder de dekens te verwijderen voelde hij op de blootliggende pols of hij nog een hartslag kon waarnemen. Kennelijk drukte Ben door de spanning te hard, waardoor hij zijn eigen hartslag in zijn vingertoppen voelde. Hij had namelijk het vermoeden dat de persoon die onder de dekens lag nog leefde.

Nadat de dekens over de persoon omgeslagen was keek Ben in het gezicht van een jonge vrouw. Heel snel wist hij dat deze vrouw niet meer kon leven. Met een elektriciteitssnoer was zij gewurgd. Snel legde hij de dekens weer zoals ze lagen.

Ben waarschuwde ons en om het plaats van het delict niet te verstoren trokken wij ons terug in het voorportaal van de flat. Van daaruit werd de meldkamer over onze bevindingen ingelicht. In afwachting op de komst van technische recherche, recherche en hulpofficier van justitie bleven wij in het voorportaal van de flat. De deur naar de woonkamer stond nog open. Ben stond er met zijn rug naar toe. Ik stond tegenover hem en keek de woonkamer in.

Hoe ernstig de situatie ook is je maakt onder elkaar dan toch jolige opmerkingen. Ik ga er vanuit dat dit komt omdat je gaat afreageren op dat wat je meegemaakt hebt. Ik maakte wel een heel bizarre opmerking.

Over Ben heen kijkend riep ik: “Kijk nou!!!!……ze gaat staan”. Ben sprong bijna een meter de lucht in en slaakte de kreet “WAAAAAAAAAHHHHH”. Hij was de enige die de jonge vrouw aanschouwd had. Hij wist zeker dat zij nooit meer op zou kunnen staan. Nadat hij van de schrik bekomen was, heeft hij mij behoorlijk onderuit de zak gegeven. Na de nodige excuses van mijn kant was Ben gelukkig minder kwaad.

De eerder genoemde broer bracht nog vroeg in de ochtend de 16 jarige dader van deze moord naar het politiebureau van zijn woonplaats. Het motief van zijn daad was, dat de jonge vrouw van wie hij een kennis was, hem geen vijf gulden wilde lenen. Hierdoor was er ruzie ontstaan, waarbij de knul na een stevige worsteling in de woonkamer de vrouw met een snoer van een schemerlamp gewurgd heeft.

Een bijdrage van collega Wim Koekkoek, waarvoor de hartelijke dank.

Politiesites

Cookies

Wij gebruiken cookies om de website goed te laten werken en om volledig anoniem het gebruik van onze website te analyseren. Met uw toestemming plaatsen we ook cookies van derden. Door op "Accepteren" te klikken geeft u toestemming voor het plaatsen van deze derden cookies. Klikt u op "Weigeren", dan worden deze cookies niet geplaatst.